Copy SMS

Սարսափ

Սարսափ - սարսափ, միստիկա, պատմություն


Հեղինակը՝ անանուն

Այս պատմությունը տեղի է ուենցել 9 տարի առաջ,սակայն մինչ այժմ ես սարսափով եմ հիշում այս մասին:Այդ ժամանակ ես 14 տարեկան էի:Դպրոցի ծանրաբեռնված օրից հետո վերադարձա տուն:Տանը ինչպես միշտ մարդ չկար,բոլորը աշխատանքի էին:Հոգնած որոշեցի մի քիչ հանգստանալ,արդեն սովոր էի մենակ մնալ:Որոշեցի ընկերուհուս կանչել և մի քիչ զվարճանալ:Ընկերուհիս՝ Յուլյան պատմեց,թե ինչպես է մի անգամ տանը հոգի կանչել:Որոշեցինք փորձել:Արեցի այնպես ,ինչպես ասաց Յուլյան:Վարագույրը փակեցի,որպեսզի մութ լինի:Բռնեցինք ձեռքերը և սկսեցինք հոգի կանչել:Ես ասում էի,եթե այստեղ ես ինչ-որ հուշում արա:Ոչինչ չեղավ,ես էլ զայրացած ամեն ինչ գցեցի հատակին:Յուլյան նեղացավ և գնաց իրենց տուն,մնացի մենակ,ծնողներս դեռ չէին եկել:

Բազմոցին պառկած նայում էի ժամացույցին,երբ լսեցի իմ անունը:Ինչ-որ մեկը ասում էր Կատյա,Կատյա:Սկզբում ինձ թվաց,թե ընկերներս են բակից դուրս կանչում:Ես նրանց հետ վիճել էի,և չմոտեցա պատուհանին:Բայց այդ ձայնը արդեն ինձ զզվեցնում էր,և մոտեցա պատուհանին:Ոչ ոք չկար:Ինձ թվաց խաղ են խաղում,որոշեցի չհեռանալ պատուհանից և տեսնել ,թե ինչպես են դուրս գալիս թաքստոցից:Անցավ 10 րոպե,ձայնը դեռ գալիս էր,և գնալով մոտենում:Սարսափից դողում էի...հանկարծ ընկա հատակին:Չհասկացա,երևի վախից էր,դուռը բացեցի և փախա դուրս:Ծնողներիս դուրսը տեսա,բայց որոշեցի չպատմել,անցողիկ էր:Ամեն ինչ կարծես լավ էր:Մի օր ես խանութ էի գնում,երբ հայելու մեջ տեսա ստվեր:Ոչ իմը:Վախեցած դուռն էի բացում,բայց դուռը փակ էր:Մոռացել էի,որ բանալիով փակել եմ:Ես վախեցած էի,չհասկացա ինչ կատարվեց հետս,ես ընկա հատակին:Երբ արթնացա,ոչինչ չէի հիշում:Անցավ մոտավորապես մի ամիս,վերադարձա տուն պարապմունքից:Կրկին տանը ոչ ոք,այս փաստը ինձ հոգնեցրել էր:Նստեցի բազմոցին և ոչինչ չէի անում:Հանկարծ  լսեցի անունս,սա արդեն ինձ վախեցրեց:Այս անգամ մի երիտասարդ հայտնվեց և ուշադիր նայում էր ինձ:Վախեցա...հասկացա,որ սա իմ և Յուլյաի կանչած հոգին է:Ճչացի բարձր,շատ բարձ,բայց նա սկսեց ծիծաղել,առեղծվածային:Այդ ոգին կարծես ինձ հետևում էր:Ես որոշեցի պատմել մորս:Ասացի,իսկ նա ինձ չհավատաց:Որոշեցի այլևս չմտածել այդ ուղղությամբ,բայց մայրս որոշել էր,որ ես հոգեբանի կարիք ունեմ:Գնացինք հոգեբանի մոտ՝Մոսկվա:Նա ասաց,որ առաձնապես ոչինչ չկա:Այս դեպքից անցավ մեկ տարի,ես դարձել էի ագրեսիվ,գոռոզ և մեծամիտ:Չէի էլ հասկանում ,թե ինչու:Առանց իմ կամքի,վերցնում էի դանակներ,ամեն անգամ փորձում սպանել ինքս ինձ,բայց ուժերս հավաքւոմ էի և վայր գցում դանակը:Մի օր մտածեցի,թե ինչ է կատարվում հետս,զանգահարեցի Յուլյային:Եկավ,պատմեցի,Յուլյան ինձ առաջարկեց նորից կանչել,այդ դեպքում նա կգնար:Սակայն ապարդյուն,երբ լույսն անջաեցի ստվերը հայտնվեց,և լսվեց ինչ-որ մեկի ծիծաղը:Այս անգամ ստվերը պատին գրեց,"Դեռ կփոշմանես" և ծիծաղ լսվեց:Վախեցանք և գնացինք մեր գյուղում ապրող տատիկի մոտ,նա ասում էր,որ ոգիներ է տեսել,կարծում էինք կօգնի:Վիճակը ավելի վատացավ...Մենք մտանք սենյակ,իսկ այնտեղ ոչ ոք:Ես ինձ անընդհատ վնասում էի,որ այդ ոգին իմ միջից դուրս գա,վախենում էի այդ տանը լինել մենակ:Անցան տարիներ,մոտ 2 տարի:Հայրիկիս խնդրել էի,և մենք տեղափոխվել էինք:Ուրախ եկա տուն,իսկ հատակին մայրս էր ընկած,արյունոտ:Լաց էի լինում,կանչում հայրիկին,բայց նա չկար:լացելով դուրս եկա տնից,որ կանչեմ օգնության,իսկ հայրս,այտեղ խոտերի մեջ պառկած էր:Գոռում էի Յուլյա,անիծվի այն օրը,երբ մենք կանչեցինք այդ ոգուն:իսկ այդ պահին մեկը  բարձր ծիծաղեց:ցասումը պատել էր ինձ:ես ասացի,թե ինչ է ուզւոմ,իսկ ձայն չլսվեց:Այդ դեպքից հետո,ես այլևս ձայներ չլսեցի:Սակայն կորցրեցի կյանքւոմ ինձ համար ամենակարևոր մարդկանց:Իսկ Յուլյաից  տեղելություն չունեի երկար ժամանակ:Երբ մի օր որոշեցի զանգահարել նրան,մայրը վերցրեց և ասաց,որ Յուլյան արդեն 3 տարի է,ինչ մահացել է ավտովթարից,որը մինչ այժմ բացահատված չէ:Հիմա ես ապրում եմ այն վախով,որ հաջորդը ես եմ...

Պատմությունը իրական էր,հեղինակն էլ անանուն:Իրական է այն ,թե ոչ որոշեք ինքներդ:

 
10

18

4233

  • Vard7
    2013-03-25 15:01:07
    կարդամ (:|
  • CupCake :P♥
    2013-03-25 15:01:27
    հավատւմ եմ որովհետև սենց դեպքերի շատ եմ հանդիպել (լուսնաքայլ)
    •   
      2013-03-25 15:03:49
      :)
      • CupCake :P♥
        2013-03-25 15:06:27
        խնդիկտ եկավ՞ ]:)
      •   
        2013-03-25 15:07:33
        Դե չէ...հնարավորա
  • Immortal
    2013-03-25 15:12:36
    Վատը չէր (խփո)
    •   
      2013-03-25 15:13:27
      Մերսի (ծաղիկ)
      • Immortal
        2013-03-25 15:14:31
        Մի րոպե :^) էս խի եք դուք պատասխանում,ոչ թե հեղինակը.
      •   
        2013-03-25 15:15:30
        Հեղիանակը մենք ենք,ուղղակի գաղտնաբառը սխալ էր եղել: :)
      • Immortal
        2013-03-25 15:16:39
        Ես Ձեր մասին հոգնակիով եք խոսում (ուրախ)
      •   
        2013-03-25 15:17:09
        Չէ,մենք 2ով ենք
      • Immortal
        2013-03-25 15:17:31
        Հա (օգո) պարզա
  • ⊰♥⊱ SeLiy ⊰♥⊱
    2013-03-25 15:41:51
    հետաքրքիր պատմութոյւն էր .ինձ թվաց թե հորինվածա........բայց հորինված չէր
    •   
      2013-03-25 18:19:14
      Մերսի (ժպիտ) ուրախ եմ,որ դուր եկավ
  • Miss Devil
    2013-03-25 17:55:12
    (բռավո) (բռավո) իմ սիրելի պոստերից (ժպիտ) (ժպիտ) (ժպիտ)
    •   
      2013-03-25 18:19:22
      Մերսի (ժպիտ)
  • Mariam95
    2013-03-25 19:03:16
    ես որոշեցի, որ իրական չէր
  • ツPoStEr cHsArQoXシ
    2013-03-27 21:37:54
    ինձ թվում ա,որ իրականա.... Մեր դասարանում ջևիկներ կան.իրանք մոտ 3 տարի առաջ հոգի էին կանչել.. դրանից հետո իրանք հաց չէին ուտում... ու շաաաաաաատ էին նիհարել.. ոչ մի բան չէր օգնում.. շատերը մտածում էին,որ իրանց պապայի հոգին էին կանչել,որը մահացել էր 5 տարի առաջ.. Սեպտեմբերին,որ գնացինք դասի իրանց տեսել վախեցել էինք.. ահավոր էին.. բայց հիմա արդեն ուտում են...... :@ :@ երբեք չեմ հասկանա նման մարդկանց