Copy SMS

Բանաստեղծություններ...

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,

Դժվար է սակայն պիտի ընդունես,

Որ նա երբեք էլ քեզ չի հասկանա…

Որ ինչպես ինքդ քո աշխարհն ունես,

Նա էլ իրենը գուցե ունենա:

 

Չի կարող լինել այնպիսի կամուրջ,

Որ ձեր աշխարհները միմյանց հետ կապի,

Նա` քեզ համար միշտ կմնա անուրջ,

Որին, դու ցավոք երբեք չես հասնի:

 

Նրա աշխարհում արևներ կան խենթ,

Իսկ քո աշխարհում` մեգ է, մառախուղ,

Նրա աչքերում կորչում ես անհետ,

Իսկ քո աչքերում` գամված ես մնում:

 

Նա` ջերմություն է, իսկ դու` ջերմագին,

Նա` մենություն է, իսկ դու` մենաստան,

Նրանում պարում են ստվերներ անգին,

Իսկ քեզ մոտ, անգամ, քո ստվերը չկա:

 

Գիտեմ, նրա հետ է ստվերդ հիմա,

Եվ վաղուց արդեն ձուլված նրա հետ,

Սակայն իմացիր ինչ էլ որ դառնաս,

Սիրուց խենթացած, կամ կորած անհետ…

 

Աշխատիր ստվերդ միշտ քեզ մոտ պահել,

Որ այն ժամանակ, երբ կարոտն անգութ

Փորձի քեզ անխիղճ, անխնա խեղդել,

Մի պահ զովանաս ստվերումդ ցուրտ:

 

Սակայն մի տխրիր դու դրա համար,

Թող նա քեզ համար միշտ մնա երազ:

Քանզի, երջանիկ ապրելու համար,

Ինչ-որ բան պետք է միշտ մնա անհաս:

 

 

Որ ձգտես կյանքում, միշտ հասնել նրան,

Եվ ամբողջ կյանքում ապրես նրանով,

Որ ամբողջ կյանքում կարոտես նրան

Եվ… Մխիթարվես միայն դրանով:

 

Կարոտը կյանքում մեծ ուժ է ծնում

Եվ ստիպում մարդուն, երջանիկ ապրել,

ՈՒրեմն իմացիր, այս խենթ աշխարհում,

Աշխատիր ինչ-որ մեկին կարոտել:

 

Եվ ձգտիր նրա համար խենթանալ

ՈՒ ամեն վայրկյան` նրան երազել,

Բայց, երազելով երջանիկ դառնալ,

Ոչ թե դառնալ խենթ… Եվ կյանքն ատել:

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,


Թե ինչ է սերը

Թե ի՞նչ է սերը

Երևի ոչ ոք չի կարող ասել

Իրոք` որքան մարդ, մի այդքան էլ սեր,

Իսկ որ իմանաս, ինչ բան է սերը

Նախ պետք է սիրես:

Այո', գալիս է նա հանկարծակի,

Երբեմն էլ նույնիսկ հակառակ սրտի,

Մարդիկ կարող են առյուծին խեղդել,

Եվ նա կկռվի անզոր, անտարբեր.

Սերը միակն է,

Որ երբ ցանկանաս խեղդել, խանգարել,

Նա կուժեղանա այդքան առավել:

Մի տարօրինակ զգացում է այդ,

Երբ ուրիշին է իր մեջ կրում մարդ,

Որտեղ էլ մտնում, նրան ես փնտրում,

Սիրտդ զարկում է նրան տեսնելիս

Նրա անունն արտասանելիս

Կամ նրա մասին մի բառ լսելիս:

Գուցե մի մարդ է նա սովորական,

Բայց անսովոր է քեզ համար այնքան,

Անթերի է նա, պաշտելի է նա,

Իսկ եթե անգամ ունի թերություն,

Սիրելի է դա, առավելություն:

Թե սիրահարին հարցնեն այս պահին

Ինչ մոլորակ է ցանկանում տեսնել,

Կասի` ուզում եմ լոկ նրան տեսնել:


Հեղինակ՝ Պարույր Սևակ


 

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,Նա՞ է գրում ինձ 
Թե՞ ես եմ գրում իմ հարազատին՝ 
Ինքս էլ չգիտեմ. 
"Արդյոք քեզ եր՞բ եմ, ե՞րբ եմ տեսնելու... 
Ձմե՛ռ ու ամա՜ռ, 
Աշո՛ւն ու գարո՜ւն... 
Իսկ ո՞ւր է տարվա մե՛ր եղանակը, 
Այն հինգերորդը..." 


Նա՞ է գրում ինձ 
Թե՞ ես եմ գրում իմ հարազատին՝ 
Ինքս ել չգիտեմ. 
"Դու նկատե՞լ ես. ձմեռ ժամանակ 
Անհնարին է անցնել անտառի այն ծանոթ տեղով, 
Որով անցել ես ամռան օրերին, 
Քանի որ ցրտից սաստիկ կուչ գալով 
Ու ձյան բեռան տակ ճկվելով խղճուկ` 
Ոստ ու ճյուղերը փակում են ճամպադ, 
Իսկ մթնշաղին կամ աղջամուղջին` 
Ճանկռում են դեմքդ, 
Աչքիդ սպառնում: 
Ես քայլում էի աղջամուղջի մեջ, 
Ու քայլում էի նաև ... մտացիր: 
Մտացի՞ր արդյոք, մտամփո՞փ արդյոք,- 
Մի՞թե նույնը չէ: 
Ու ես հասկացա, 
Որ երբ հուզված ենք` 
Մենք թաքցընում ենք մեր խեղճ ձեռքերը, 
Երբ անվստահ ենք` 
Մենք թաքցընում ենք մեր խեղճ ոտքերը. 
Իսկ ե՞րբ են մարդիկ թաքցնում դեմքը 
Գուցե ամոթի՞ց 
(Ես չե՛մ ամաչում իմ սիրո համար) 
Գուցե կարոտի՞ց 
(Ես ուզում եմ քեզ տեսնել բա՛ց աչքով): 
Գուցե ճանկըռտող ճյուղերի՞ց այս չար 
Գուցե այս ցրտի՞ց որ ճկում է ինձ 
Եվ ստիպում է կուչ գալ խեղճորեն 
(Կուչ գալ եմ ուզում քո՛ թևերի տակ)" ... 


Նա՞ է ավարտում, թե՞ ես նրա տեղը,- 
Ինքս էլ չգիտեմ. 
"Իմ այս հարցերին մի՛ պատասխանիր, 
Բայց պատասխանիր լոկ իմ մե՛կ հարցին: 


Գարունը անցավ` ես քեզ չտեսա, 
Ամառը անցավ` ես քեզ չտեսա, 
Աշունը անցավ` չտեսա ես քեզ, 
Ձմեռն էլ կանցնի` չեմ տեսնի ես քեզ... 


Իսկ ո՞ւր ե տարվա մե՛ր եղանակը, 
Այն հինգերորդը ... մի՞թե չի գալու" ...

Հեղինակ՝ Պարույր Սևակ

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,

Սեղանիս վրա դատարկ նամակն այս, 


Գնալուց առաջ որ դու ես թողել



Եվ հրաժեշտի խոստումը այդ սուտ, 


Որ որոշել եմ էլ քեզ չսիրել,



Այստեղ սենյակում, որտեղ շատ օրեր,


Մենք զրուցել ենք մինչև առավոտ,



Որտեղ մեր վերջին շունչը չի կորել, 


Տարրալուծվում է անկուշտ մի կարոտ։



Եվ կիսատ, ինչպես շատերը կասեն, 


Ես ծամում եմ իմ մազերը երկար,



Ես հավաքում եմ իմ հայելիների


Արտացոլանքի ժպիտը տկար,



Եվ հորինում եմ, թե ամեն բան էլ


Այս կյանքում գալիս ու անցնում է լուռ,



Եվ այդ լռության հորինած ցավում


Ես մեզ եմ գտնում լքված ու տխուր։



Ի՛մ տարերք, ի՛մ հող, ի՛մ ջուր, օ՛դ , կրա՛կ, 


Լսում ես հիմա, ես քեզ եմ կանչում,



Ու իմ ձեռքերով հորինած ցավից


Ես վախենում եմ, բայց չեմ ամաչում։



Դու գիտես՝ որքան հպարտ է հոգիս


Ու ինչքան սառն են դատում մտքերս,



Բայց ինչպես առաջ, մնա դու կողքիս 


Եվ նուրբ խնամքով շոյիր հետքերս։



Դու գիտես՝ որքան հպարտ եմ, ի՛մ սեր,


Եվ գիտես, որ ես չեմ վերադառնում,



Բայց գիտես նաև, որ այս նոր խաղում 


Ես ոչ ապրում եմ, ոչ էլ մահանում։



Իսկ հետո նորից գիշերը հանդարտ


Կփոխվի մի նոր ցուրտ առավոտի,



Եվ մեզ, սիրելի՛ս, կսպասվի նորից


Մի երկար գիշեր անզուսպ կարոտի...



Մենք գիտենք՝ որքան դժվար է հիմա 


Սիրել ու լինել իրարից հեռու,



Ես եմ հեռացել, բայց դու՛ ետ դարձիր, 


Խոստացի՛ր, որ էլ չեմ հեռանալու։



 



Հեղինակ՝ Ծովինար Բանուչյան


Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,

Դու իմ աչքերին այդպես մի նայիր,

Նրանք քեզ ոչինչ,ոչինչ չեն ասի.

Նրանց մեջ լույս կա,պետք է թարգմանել,

Միայն թե զգույշ,հոգատար սիրով,

Քանզի սիրելիս նրանք կտխրեն,

Կապույտ աչքերս հոգսեր շատ ունեն:

Բայց չէ,մեկ-մեկ էլ աչքերիս նայիր,

Նրանք քեզ երբեք,երբեք չեն խաբի,

Նրանք քո դեմքին ժպիտ տեսնելու համար են ծնվել...


Հեղինակ՝ Պարույր Սևակ

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,Եթե հանդիպես անհաջողության,
Հիշիր ամեն մարդ ճաշակել է այն,
Չի եղել մի մարդ խաբված չլինի,
Մի հիվանդություն տարած չլինի,
Լացած չլինի...
Ամենահզոր մարդիկ էլ անգամ
Հուսահատվել են փնտրել բարեկամ
Եթե այդպես է, եղիր միշտ հպարտ,
Որ ծնվել ես մարդ:

Բանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,Այսքանը մինչ նոր հանդիպումԲանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,Սիրով ձեր  ՍառուլԲանաստեղծություններ... - Դժվար է, սակայն, պիտի, ընդունես,

5

7

3578