Copy SMS

Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա...

Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության

Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության


ՆԱմակ


Նա՞ է գրում ինձ
Թե՞ ես եմ գրում իմ հարազատին՝
Ինքս էլ չգիտեմ.
"Արդյոք քեզ եր՞բ եմ, ե՞րբ եմ տեսնելու...
Ձմե՛ռ ու ամա՜ռ,
Աշո՛ւն ու գարո՜ւն...
Իսկ ո՞ւր է տարվա մե՛ր եղանակը,
Այն հինգերորդը..."

Նա՞ է գրում ինձ
Թե՞ ես եմ գրում իմ հարազատին՝
Ինքս ել չգիտեմ.
"Դու նկատե՞լ ես. ձմեռ ժամանակ
Անհնարին է անցնել անտառի այն ծանոթ տեղով,
Որով անցել ես ամռան օրերին,
Քանի որ ցրտից սաստիկ կուչ գալով
Ու ձյան բեռան տակ ճկվելով խղճուկ`
Ոստ ու ճյուղերը փակում են ճամպադ,
Իսկ մթնշաղին կամ աղջամուղջին`
Ճանկռում են դեմքդ,
Աչքիդ սպառնում:
Ես քայլում էի աղջամուղջի մեջ,
Ու քայլում էի նաև ... մտացիր:
Մտացի՞ր արդյոք, մտամփո՞փ արդյոք,-
Մի՞թե նույնը չէ:
Ու ես հասկացա,
Որ երբ հուզված ենք`
Մենք թաքցընում ենք մեր խեղճ ձեռքերը,
Երբ անվստահ ենք`
Մենք թաքցընում ենք մեր խեղճ ոտքերը.
Իսկ ե՞րբ են մարդիկ թաքցնում դեմքը
Գուցե ամոթի՞ց
(Ես չե՛մ ամաչում իմ սիրո համար)
Գուցե կարոտի՞ց
(Ես ուզում եմ քեզ տեսնել բա՛ց աչքով):
Գուցե ճանկըռտող ճյուղերի՞ց այս չար
Գուցե այս ցրտի՞ց որ ճկում է ինձ
Եվ ստիպում է կուչ գալ խեղճորեն
(Կուչ գալ եմ ուզում քո՛ թևերի տակ)" ...

Նա՞ է ավարտում, թե՞ ես նրա տեղը,-
Ինքս էլ չգիտեմ.
"Իմ այս հարցերին մի՛ պատասխանիր,
Բայց պատասխանիր լոկ իմ մե՛կ հարցին:

Գարունը անցավ` ես քեզ չտեսա,
Ամառը անցավ` ես քեզ չտեսա,
Աշունը անցավ` չտեսա ես քեզ,
Ձմեռն էլ կանցնի` չեմ տեսնի ես քեզ...

Իսկ ո՞ւր ե տարվա մե՛ր եղանակը,
Այն հինգերորդը ... մի՞թե չի գալու" ...


Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության


ՄԱրդ էլ կա,մարդ էլ


Մարդ կա ՝ ելել է շալակն աշխարհի,


Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...


 


Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել,


Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել.


Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել,


Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել,


Այլ մագլցել ես կատարից-կատար,


Ելել ես անվերջ, բարձրացել ես վեր՝


Քո ահեղ դարից առնելով թևեր...


Ելել ես, որ ողջ աշխարհը տեսնես,


Որ անօրինակ քո դարը տեսնես,


Բոլոր կերպերով դու նրան զգաս,


Շահածով խնդաս, կորուստը սգաս...


Ելել ես իբրև նրա մունետիկ,


Որ նրա հեռուն զգաս քեզ մոտիկ,


Որ ճշմարտության ափերը տեսնես


Ծպտըված ստի խաբելը տեսնես,


Որ չվախենաս, որ չվարանես՝


Անարդարության դեմքը խարանես...


Ահա, թե ինչու դու այսքան տարի,


Դու, որ հարազատ ծնունդն ես դարի,


Քայլում ես անդուլ, առաջ ընթանում,


Քայլում ես այպես ծանր ու վիթխարի,


Ասես աշխարհն ես շալակած տանում...


 


Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,


Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...


 


Նա, ով ելել է շալակն աշխարհի,


Աշխարհում երբեք թաց տեղ չի քնում,


Գիտի, թե ու՛մ հետ և ու՛ր է գնում,


Ու՛մ մեռելին է անարցունք լալիս,


Ու՛մ խոսքի վրա ստից ծիծաղում,


Ու՛մ հետ դինջ նստած նարդի է խաղում,


Հարկ եղած դեպքում և տանուլ տալիս...


Վերից է նայում ցածրում կանգնածին,


Չի նայում երբեք ներքև ընկածին.


Վերև կանգնածի աղջկան, որդուն,


Սիրուհուն անգամ ու քարտուղարին


Ո՜նց է քսմսվում ու շողոքորթում...


Որտեղ մի պատառ չաղ ու յուղալի՝


Կանգնած է այնտեղ նա երկյուղալի.


Հեշտ զրպարտում է՝ երբ տեղն է գալիս,


Նույն հեշտությամբ էլ իր մեղքն է լալիս...


Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,


Հարազատ մորից ու որդուց ավել,


Աշխարհում նա իր աշխարհն է սիրում...


 


Սու՛տ է: Նա այնտեղ իր շահն է սիրում:


 


Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,


Նա պատմության մեջ իր դարն է սիրում...


 


Սու՛տ է: Նա դարի ավարն է սիրում:


 


Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,


Մեր կյանքն է սիրում, մեր նորն է սիրում...


 


Սու՛տ է: Նա միայն իր փորն է սիրում:


 


Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,


Գաղափարական իր հորն է սիրում...


 


Սու՛տ է: Ո՛չ հորը, ո՛չ մորն է սիրում,


Թանկ չէ ո՛չ որդին, և ո՛չ էլ թոռը:


 


Ամե՜ն ինչից շատ, ամե՜ն ինչից վեր,


Սիրում է կյանքում նա իր... աթոռը:


Աթոռն է սիրում


Ու նրան տիրում.


Ցանկացած գնով ելնում է նա վեր,


Փորձում է թռչել նա առանց թևեր,


Անվերջ սողալով առաջ է գնում,


Գնում է այսպես... և տարեց-տարի


Ելնում է այսպես... շալակն աշխարհի:


 


Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում,


Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի...


Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության


Նորից չեն սիրում...


Այդ ո՞վ է ասել` նորից են սիրում: 
Նորի՛ց չեն սիրում, սիրում են կրկի՜ն... 


Ու երբ մինչևիսկ ալյուրից (դեռ տա՜ք) 
Դու նո՛ւյն մարմինն ես հիշում բնազդով, 
Երբ հոտն էլ սուրճի նրա՛ն հիշեցնում 
Եվ քո գունազարդ քնի փոխարեն 
Անքնություն է փռում սպիտակ. 
Երբ աստղերն իրենց կլորակ սանրով 
Մազերդ են սանրում, իսկ դու վերստին 
Շոյանքի սովոր քո մազերի մեջ 
Նո՛ւյն հանգստարար մատերն ես զգում. 
Երբ օտար մեկի շարժումի, դեմքի 
Նմանությունը հեռու – մոտավոր 
Ոտներդ է ասես դնում գիպսի մեջ, 
Իսկ միտքդ բեկում այնպե՛ս կտրական, 
Ինչպես լույսերի վետվետումներից 
Երկաթգծերն են կարծես ջարդոտվում. 

Երբ անձրևներից հողն ասես թթվում 
Եվ ստիպում է ռունգո էլ զգալ, 
Որ մենակ ես դու իբրև մի... Իգրեկ, 
Իսկ ինչ-որ մի տեղ կամ հենց քո կողքին 
Կա մի Իքս ուրիշ, առանց որի դու 
Խնդիր չե՜ս կազմի, ո՛չ էլ կլուծես,- 
Մի՛շտ, ամե՜ն անգամ պաշարում է քեզ 
Նույն զգացումը անճեղք ու անդուռ, 
Եվ հասկանում ես, որ մարդն, ի վերջո, 
Նորի՛ց չի սիրում, սիրում է կրկի՜ն, 
Քանզի կա մթին մի կախյալություն 
Ջղի և արյան, հոգու ու կրքի. 
Քանզի նշանը հանման – գումարման 
Այդ մե՛նք չենք դնում լուծվելիք խնդրում. 
Քանզի թեպետև բախտ մենք ենք փնտրում, 
Բայց բա՛խտը, 
Բա՛խտը, 
Բա՜խտն է մեզ ընտրում... 

Ուստի մինչևիսկ սիրառատ հոգին 
Նորի՛ց չի սիրում, սիրում է կրկի՜ն...


Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության


Դու ես մեղավոր.


Դու ես մեղավոր ,որ ես մենակ եմ,


Եվ մենակ,մոլոր թափառում եմ միշտ,


Մեղավոր ես դու,որ մեծ աշխարհում


Ոչ մեկի սերը սրտիս չի կպնում:


 


Դու ես մեղավոր,որ արցունքն աչքիս


Գիշեր ու ցերեկ,քնած թե արթուն,


Աղոթում եմ ես,որ սիրուտ նման


Մի ուրիշ սեր ինձ Աստված պարգևի:


 


Դու ես մեղավոր,որ ում տեսնում եմ


Իսկույն քեզ հետ եմ ես համեմատում,


Ով որ ինձ սիրո խոսքեր է ասում,


Ես քո խոսքերն եմ անընդհատ հիշում:


 


Դու իմ մեղավոր,դու իմ վաղեմի,


Ինչ ես դու ուզում,ինչու ես պատժում,


Ինչու չես թողնում,որ սիրեմ մեկին,


Ինչու չես ուզում երջանիկ լինեմ:


 


Ուզում ես քաղել մեղքդ իմ հանդեպ,


Դուրս ե'կ ուրեմն իմ սրտի միջից,


Օրհնի'ր իմ կյանքը սիրուդ օրհնանքով,


Եվ աղոթիր,որ ես մենակ չմնամ..


Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության


Ես ատում եմ քո անունը,
Ինչպես որ դու քեզ փայփայած
Իմ ձեռքերն ես ատում գուցե:

Ես ատում եմ քո անունը,
Որ խրվել է իմ լեզվի մեջ
Փշատենու փշի նման:

Եվ դու ինչո՞ւ ինձ չես հարցնում,
Թե քո անունն ի՛նչ գույն ունի:
Ես ատում եմ եւ այդ գույնը:
. . . . . . . . .
Եթե աղջիկ ես ունենամ՝
Նա կկոչվի քո՛ անունով:

Ես ատում եմ քո անունը...


Չեմ հավատում որ եղել է,չեմ հավատում որ չկա... - Սևակ, հայ, գրականության



Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում:
Մենք մեզ ո՛չ ոքից չենք գերադասում:
Պարզապես մենք էլ պի՛տի ընդունենք‚
Որ մե՛նք‚ միայն մե˜նք Արարատ ունենք‚
Եվ որ այստեղ է՝ բարձրիկ Սեւանում‚
Երկինքը իր ճիշտ պատճենը հանում:
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել:
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել:
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել‚
Քարից շինել ձուկ‚ եւ թռչուն՝ կավից‚
Ուսուցմա՛ն համար եւ աշակերտե˜լ
եղեցկի՛ն‚
Բարու՛ն‚
Վսեմի՛ն‚
Լավի˜ն…
Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում:
Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում
Պարզապես մեր բախտն ուրիշ է եղել‚-
Պարզապես շատ ենք մենք արյուն հեղել.
Պարզապես մենք մեր դարավոր կյանքում‚
Երբ եղել ենք շատ
Ու եղել կանգուն‚
Դարձյա՛լ չենք ճնշել մեկ ուրիշ ազգի‚
Ո՛չ ոք չի տուժել զարկից մեր բազկի:
Եթե գերել ենք՝
Լոկ մեր գրքերով.
Եթե տիրել ենք՝
Լոկ մեր ձիրքերով…
Պարզապես մահն է մեզ սիրահարվել‚
Իսկ մենք ինքնակամ նրան չենք տրվել:
Ու երբ ճարահատ մեր հողն ենք թողել՝
Ու˜ր էլ որ հասել‚ որտեղ էլ եղել‚
Ջանացել ենք մենք ամենքի՛ համար.
Շինել ենք կամուրջ‚
Կապել ենք կամար‚
Ամե˜ն տեղ հերկել‚
Հասցրել բերքեր‚
Ամենքի˜ ն տվել մի՛տք‚ առա՛ծ‚ երգե՛ ր՝
Պաշտպանել նրանց հոգեւոր ցրտից‚-
Ամե˜ն տեղ թողել մեր աչքից՝ ցոլանք‚
Մեր հոգուց՝ մասունք‚
Եւ նշխար՝ սրտից…

Մենք քիչ ենք‚ այո՛‚ բայց կոչվում ենք հայ -
իտենք դեռ չանցած վերքերից տնքալ‚
Բայց նոր խնդությամբ ցնծալ ու հրճվել.
իտենք թշնամու կողը մխրճվել
Ու բարեկամին դառնալ աջակից.
Դուրս գալ մեզ արված բարության տակից՝
Մեկի փոխարեն տասն հատուցելով…
Հօգուտ արդարի եւ արեգակի
իտենք քվեարկել մեր կյանքով նաեւ…
Բայց թե կամենան մեզ բռնի վառել՝
Մենք գիտենք մխա՛լ - եւ կրա˜կ մարել.
Իսկ եթե պետք է խավարը ցրել՝
իտենք մոխրանալ որպես վառ կերոն.
Եւ գիտենք նաեւ մեզ կրքոտ սիրել‚
Բայց ուրիշներին մի˜շտ էլ հարգելով…

Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում‚
Բայց մեզ էլ գիտենք -
Մազ հաեյ են ասում:
Եւ ինչու՞ պիտի չհպարտանանք…
Կա՛նք։ Պիտի լինե՛նք։ Ու դեռ - շատանա˜նք: