Copy SMS

Անավարտ թռիչք (վերջաբան)

Նրանք դուրս եկան տնից, ու քայլեցին շատ երկար: Ուղղությունը դեպի Էյֆելյան աշտարակ էր տանում: Ուրախ էին կարծես, ամեն դեպքում ուրախ էին փորձում երևալ միմյանց: Դանիելի սրտում մեծ վախ կար, նա չգիեր թե ինչ է լինելու, թե արդյո՞ք այդ վիրահատությունից հետո Էլենը կտեսնի: Նա անգամ վախենում էր վիրահատության մասին մտածելուց.
Իսկ եթե... ոչ մի եթե  ամեն ինչ լավ է լինելու, նա  չպետք է հիվանդանոցից հիվանդ դուրս գա:  Ես պիտի կարողանամ ինքս ինձ համոզել,որ կարողանամ և նրան հավատացնել այդ,- մինչ Դանիելը Էլենի մասին էր մտածում, Էլեը անոորոշության տագնապից  այրվում էր.
  Ես ոժեղ եմ, 20 տարի ես  սպասել եմ այս ամենին ու հիմա իրավունք չունեմ հանձնվելու: Ես պարտավոր եմ պայքարելու ու հավատալու: Ես Դանիելին ւնեմ ով իմ հետևիցու իմ կողքին եղավ  մինչ այսօր,կատարեց ամենադժվար դերերը կյանքիս թատրոնում, ու ես պետք է փոխհատուցեմ նրան ամեն կերպ օգնելով: Ես կլինեմ ամեն ուր ու միշտ:Թռիչքս այստեղ եղել  բուժման նպատակով, ու պետք է հասնեմ դրան: Հույս ունեմ...
-Դեն մենք որտե՞ղ ենք,
-Չես հավտա բայց Էյֆելյան աշտարակի կողքին:
-Դեն երբ բուժվեմ ինձ նորից կբերես այստեղ չէ՞
- Ի՞նչ, այ սա իմ Էլենն է, վերջապե՜ս
-Ինչ եղա՞վ
-Ոչինչ ես գտա իմ պայքարողին,
-Ու նա երբեք չի կորի
-Չեմ էլ թողնի: Անպայման կբերեմ, մինչև մեր գնալը նորիցց կգանք ու կտեսնենՔ
-Շնորհակալ եմ,
-Չեմ հասկանում դու որտեղից ես սովորել այդ բառը, էլ չասես: Շնորհակալ եղիր ուրիշներից իսկ ես ուրիշ չեմ հասկացիր:
-Բայց դու այնքան բան ես անում ինձ համար,  բայց պարտավոր չես
-Ճիշտ նկատեցիր, պարտավոր չեմ, ես ուղակի ուզում եմ...
-Կլռեմ
-Երևի այդպես ավելի ճիշտ է:  Հետ գնա՞նք
- Եթե ուզում ես ուրեմն  կգնանք:
Վերադարձան տուն, ինչպես միշտ գիշերային խավարի մեջ գալիսեն տարատեսակ մտքեր որոնք խնգարում ենք քնելուն: Մտածմունքներ անցյալի, ներկայի և գալիք ապագայի մասին: Դատողություններ որոնք պետք է անել ամեն ունեցածդ օրվա վերջում:Մի խոսքով ծանր իրավիճակ: Պետք է թե ֆիզիկապես թե հոգեբանորեն պատրաստվել այդ վիրահատությանը: Կարծես թե ստացվում էր: Խուլ լուռությունը տիրեց ամեն ուր: Վերջապես քնել ստացվեց... բայց...
... Դանիե՜լ, չէ՜, Դանիե՜լ... չէ՜ չպիտի՜... մի  արա՜ նման բան... Դե՜ն,- նա շնչակտրուր վեր թռավ.
Սա ի՞նչ էր,  ինչի՞ համար էր: Չեմ հասկանում նշանակությունը: Ի՞նչ է լինելու՜:Ես կգժվեմ,- բարձր գոռաց Էլենը:   Անասելի մեծ արագությամբ  ներս մտավ Դանիելը,- Դեն դու՞ ես:
-Ես եմ ի՞նչ եղավ, ինչի՞ էիր գոռում:
-Գրկի ինձ, բաց չթողնես Դեն, չթողնես,- Էլենը անորոշ կերպով սկսսեց ձեռքերը աջ ու ձախ տանել  նրան գտնելու համար: Դենը նրան ամուր գրկեց, ու ամբողջ գիշեր ոչ նա քնեց ,ոչ էլ Էլենը:Էլենը վախեցած էր իր տեսած երազից, իսկ Դենը նրա բարձրացրած աղմուկից:Ամեն ինչ խաղաղվեց: Արդեն լուսանում էր;Երկուսնել հագնվեցին, պատրաստվեցին որպեսզի  գնան հիվանդանոց: Օրեր անցան վիրահատությունը բարեհաջող ավարրտվեց Էլենը սկսեց տեսնել, ինչը նրա ամենաբաղձալի երազանքներ արդեն 15 տարի:  Նա վերջապես ոչ թե զգաց այլ տեսավ շատերի երազանքը: Շրջեցին շատ երկար: Ու եկավ վերադարձի օրը:
- Դեն կարծես հեքիաթում լինեմ, ես տեսնում եմ քեզ, տեսնում եմ ինձ սեփական անձս: Դեն ես տեսնումեմ ամենքին և ամեն ինչ: Սա ավելին արժե քան բոլոր աշխարհի գանձերը: 
-Քեզանից առավել ես եմ ուրախ քեզ համար; Հիմա հասկանում եմ,որ այսքան ժամաանակ իզուր չի որ պայքարել եմ: Հավերժ միասին կլինենք, խոստանում եմ:
- Ես էլ քեզ եմ խոստանում:
-Պատուհանից դուրս  նայիր:
-Եվ
-Ի՞նչ ես տեսնում
-Ամեն ինչ,ու դրանում էլ ոչինչ:
-Հիշիր ինչ էլ որ լինի այդ ամենինչ կոչվող ոչնչի մեջ ես քեզ գտնեմ ու այստեղից անգամ կհսկեմ:
-Դանի շուտ է, շատ շուտ է նման բաների մասին մտածել
-Եթե ոչ մի բանի համար երբեք ուշ չէ, ապա ոչնչի համար էլ երբե շուտ չէ:
-Լավ, վերջացնենք, չեմ ուզում այդ մասին մտածել:
-Ուրախ եմ, չափազանց ուրախ:
- Դե՜ն: Պարտական եմ քեզ ամեն ինչի համար:
- Չէ Էլեն, արի այդ մասին էլ չխոսենք, ուղակի պահերը վայելենք, լա՞վ:
-Արդեն վայրէջք է կատարում, պահ չմնաց: Թեպետ նոր կյանքի առաջին պահերն են  ավարտվում: Դեն կարծես ներսումս թիթեռներ պարեն, չեմ հասկանում ինչ է կատարվում, ուրախությունս նկարագրելն անհնար է: Վերջապես կտեսնեմ ծնղներիս, որոնց դիմապատկերը ես վերջին անգամ նշմրարել եմ երբ ընդհամենը 5 տարեկան էի:
-Էնպես ես խոսում կարծես թե ես չգիտեմ: Միթե՞ ես չեմ 15 տարիեղել քո աչքերի դերում քույրիկս:
-Դու ես եղել, ու հենց դա  ինձ ստիպում ա իրենցից շատ քեզ սիրել, ու բոլորից շատ: Դու ինձ  համար և քույր ես եղել և եղբայր, և հայր ,և մայր  ամեն ինչ:
-Գիտես, իրականում այն զգացումը որ դու մեկին պետք ես օդ ու ջրի պես քեզ երջանկացնում ա: Ես երջանիկ եմ եղել,որ կարողացել եմ քեզ օգնել: Անկեղծ ես դա արելեմ մեծ սիրով, երբեք չեմ բողոքել ապրածս կյանքից:Բայց հիմա մի տեսակ վախ ու տագնապ եմ զգում:
-Օդն ու ջուրը ամենաքիչն էր քո պետքական լինելը նկարագրելու համար; Ինչի՞ համար ես վախենում:
-Ժամանակին ես քեզ պետք էի, որովհետև դու չէիր տեսնում, իսկ հիմա դու տեսնում ես... ու...
-Չշարունակես, դու ինձ միշտ ես պետք, լսո՞ւմ ես: Ես ամեն ինչից ու ամենքից կհրաժարվեմ բայց քեզանից երբեք: Թող մտքովդ նման բան չանցնի:
-Էլեն:
-Ինչ
-Ուղակի հիշի ,որ եղբայր ունես ու որ քո կոքին կլինի: 
-Չէ, չեմ հիշում, ես գիակցում եմ...
Քիչ անց  աղմուկ սկսվեց, ինքնաթիռի անձնակազմը  վազում էր այս ու այն կողմ: Հայտարերեցին որ ինքնաթիռը չի կարողանում վայրէջք  կատարել 
-Անավարտ մնաց...
-Ի՞նչ,Դաննիել ինչը՞
- Թռիչքս , թռիչքս անավարտ մնաց:
-Չէ էդպես մի ասա,  գնալուց ես էլ էի մտածում որ անավարտ թռիչք եմ ունենալու, բայց ամեն ինչ լավ ավարտվեց:
-Գնալուց ես էի քո աչքերը, դու մտածում էիր դրանցով, իսկ հիմ դրանք միայն իմնեն, արդյունքում իմ թռիչքը անավարտ կմնա,- նա գրկեց քրոջը, համբուրեց ու կյանքում առաջին անգամ ասաց որ սիրում է:

Ապա բարձրացավ, ուղղվելով դեպքի ինքնաթիռի հետնամասը:Ու այդ պահին այն գլխիվայր շրջվեց:  Մարդկանց ճիչերի մեջ միայն Էլենի ձայնն էր  առանձնանում, որ անընդհատ կրկնում էր.
-Դանիե՜լ, չէ՜, Դանիե՜լ, մի գնա,մի արա նման բան: Եթե սա վերջն է ուրեմն ես ուզում եմ  քեզ հետ վերջացնել, ինչպես և քեզ հետ սկսեցի:..
Դադար, և ահա վերջ: Ավարտվեց ամեն ինչ:Մարդկային այդ ամբոխից մնացել էին ընդհամենը դիակներ ու ջարդված մարմիններ: Ոմանք ողջ էին ,կամ կիսմեռ ինչպես Էլենը, որն  մոռանալով իր մրմական ցավերը ողբում էր եղբոր կորուստը.
-Ինչո՞ւ,  հանու՞ն ինչի: Ես մտածում էի թե աշխարհում ոչինչ չեմ փոխի տեսողությանս հետ, իսկ այժմ ես կտամ տեսողությունս ու սիրտս, լսողությունս, ամն ամեն ինչ, միայ թե գեթ մեկ վայրկյան զգամ ներկայությունդ Դանիել: Ում էր պետք իմ տեսողությունը, եթե չեմ տեսնի իմ կույր օրերի աչքերի տիրոջը: Ավելի լավ է մեռնել քան հասկանալ,որ դու եղար պատճառը եղբորդ մահվան:  Սկիզբ չեղավ, ու վերջն էլ անորոշ: Նրանք էլ չկան...:


Գլխավորը կյանքում միայնակ չլինելու զգացումն է, սիրված լինելու, պետքական լինելու զգացումը:Են զգացումը,որ՝ դու պետք ես ինչ-որ մեկի,որնա ապրում է քեզ համար: Որ պարտավոր չի քո հանդեպ,որ ուղակի ցանկանում է լինել քեզ հետ,քո կողքին, օգնել է ուզում ու աջակցել,առանց՝ հետին մտքի:

4

8

1458

  • FLY(Կուլե)
    2015-07-16 15:28:51
    Տաղանդավոր գլխիդ ցավը տանեմ:D Իմաստ կար,որ համեմել էիր հետաքրք լուծումներով,ինչն էլ մեծացնում էր դրա խստությունը:Իրոք ,դեռ շատ բան պիտի սովորենք,հատկապես ,եթե հատցը վերաբերում է գնահատելուն: Հա,մեկ էլ՝կրել եմ,տվեք իմ հինգ հարյուր դրամը՝ես գնամ:D
    • Crazy
      2015-07-16 15:35:17
      Ես էլ քո ոչ պակաս տաղանդավոր գլոբուսի ցավը տանեմ :) Գնահատելը ամենացավոտ թեման ա, մինչև չես կորցնում չես գնահատում: Անտանելի բան է: Չկա հինգ հարյուր դրամ, շառդ քաշիր գնա :Ճ
      • FLY(Կուլե)
        2015-07-16 15:53:12
        Բայց ոչ բոլորի մոտ է այդպես :D Ի՜,տուր:D
      • Crazy
        2015-07-16 16:23:15
        Գիտեմ: Ասեցի չէ: Մի հարցը 1 դրամ էՄեկ դրամանոց էլ չգա գնա :Ճ
      • FLY(Կուլե)
        2015-07-16 16:40:04
        Ա լավ,ինը հարց էլ տուր՝կլորանա,տաս դառնա:D
      • Crazy
        2015-07-16 16:54:25
        Ա քեզ ցրել չի լինում :D
      • FLY(Կուլե)
        2015-07-16 17:26:49
        Ա փողս տուր,կգնամ :D
  • FLY(Կուլե)
    2015-07-16 20:16:58
    Ա Մար, մոռացա ՝ասեմ,մտածում էի վերնագրին փիլիսոփայական եզր տալ:D