Copy SMS

Ախր ինչի՜՜՜՜՜


Ախր ինչի՜՜՜՜՜ - գիշեր, տխրություն, մենակություն,


Սիրտս  հիմա  կպայթի, ու չգիտեմ ինչի, ոչմեկ մեղավոր չի, մեղավորա միայն գիշերը ու ես... Հա, ես եմ մեղավոր որ ամբողջ սրտով նվիրվեցի, ու  չգնահատեցին... Ախր ինչի՞ պետքա գնահատեն իմ նման միամիտ մարդուն, ուղակի ես էս պետքա շուտ հասկանայի,  պետքա շուտ հասկանայի որ ոչմեկ առանց շահի ինձ որպես ընկեր չի ընդունի:  Միշտ հիշում են էն ժամանակ, երբ օգնության կարիք են ունենում, ու մի օր չեղավ որ զանգեն զուտ նրա համար, որ իմանան ոնց եմ, ոչ թե զանգեն ու ասեն որ օգնությանս կարիքն ունեն:  Ու շատերը  կհասկանան ինձ... Ու ինչի ես ուշ հասկացա, էտքան կոտրվելը ինձ դաս չեղավ, ու ես էլի հավատում եմ որ կան < լավ ընկեր > հասկացությունը: Հիմա նույնիսկ հարազատը առանց շահի չի հիշի: Իսկ ես ունեի < լավ ընկերներ > ովքեր ինձ <շատ էին սիրում  >: Բայց ու՞ր են իրանք հիմա, երբ ես լացում եմ, երբ զգում եմ մենակությունը, ես ուզում էի մենակ մնաի, ես սիրում էի մենակությունը, միշտ առանձնանում էի,  բայց հիմա, երբ մենակ եմ.... ինչքա՜՜ն ցավոտա  ու դաժան...  Հիշե՛ք ինձ, իմ < ընկերներ >:  Ու՞ր եք դուք, երբ ես ունեմ ձեր կարիքը: Փոխարենը հիմա մաքրեիք արցունքներս ու ասեիք որ ամեն ինչ լավ կլինի, հենց դուք եք ստեղծում լացելու առիթ...  Ու էլի ասում եմ, ախր ինչի՜՜՜, ու շարունակում եմ հիմարաբար վստահել մարդկանց;  Երանի էգոիստ, գոռոզ ու ինքնահավան լինեի, որ բոլորը զզվեին ինձնից ԲԱՑԱՀԱՅՏ, ոչ թե ասեին  արևս, ընկերուհիս, քուրիկս, ու հետևիցս խոսեին վատը: Ախր ինչի՞. ինչ եմ  արել ձեզ, օգնե՞լ եմ:  


Ախր ինչի՜՜՜՜՜ - գիշեր, տխրություն, մենակություն,


Մենակ եմ ես, Գիշերա, ու երգը որ լսում եմ ոնցվոր խոցի սիրտս, Արցունքներս գետի պես հոսում են, բայց ու՞մ համար, անարժան մարդկա՞նց, հիմա եմ հասկանում որ բոլորը սուտ են, ու եսել... Եսել եմ ինչ-որ մեկի համար սուտ: Ախր ինչի՞ եմ էտ ԻՆՉ-ՈՐ ՄԵԿԻ համար սուտ :( Ինչի՜՜՜... Ես ժպտում եմ, բայց տխուր եմ,  ուղակի ժպտում եմ, որ մարդիկ չտենան տխրությունս, ու կեղծավորություն չանեն, իբր անհանգստանում են...: 


   Ինչքա՜ն մտքերա բերում գիշերը, ճիշտա անկապ, բայց հոգու խորքից...     Ու ինչի՞ա գիշերը միշտ տխուր մտքեր բերում, ինչի՞ա գիշերը միշտ արցունքներով անցնու, ոչ թե ժպիտով:


Երևի նկատած կլինեք, կյանքում ամենակարևորները ու ամենաանհրաժեշտները միշտ արցունք են բերում...  Օրինակ արևը, ինքը մեզ ջերմացնումա, բայց երբ նայում ենք արևին, արցունքա լցվում աչքերի մեջ... Կամ մեր հարազատները, Մեզ ուրախացնում են  իրանց ներկայությամբ, բայց երբ չկան, երբ հեռանում են մեր կյանքից կամ կյանքից, մենք լացում ենք: Կամ էն մարդը, ում հանդեպ մենք անտարբեր չենք,  մենք իրան տենալուս կամ հետը խոսելուց ժպտում ենք, ուրախանում, բայց գիշերը, երբ հիշում ենք իրան ու կարոտում , սկսում ենք լացել... Ախր ինչի՜՜՜՜

9

3

1940