Copy SMS

Վենի

Վենի - Սեր, Ցավ , Վանիկ , Կգամ


Պետք է որ ....որովհետև վերջ ի վերջո չէ ,որ վերջնականապես պոկվում են ,ասենք ծառերից տերևները ,երկինքներից անձրևները ,ծաղիկները հողից ,մաշկը ոսկորներից ,և որքանել ,որ դժգողհ հնչի վերջի վերջո պոկվում են իրարից ՄԱՐԴԻԿ ....բայց տես ,տերևներեն նորից աճում ծառերին ,ծաղիկները մնում են կպած հողին ,անձրևները գալիս են միշտ...բացի ...նորից ծանր է հնչում ...մենք որքանել ունեք արմատներ իրար մեջ ,բայց դա ոչինչ չի փոխում ,ցավոք մերն ուրիշ է վստահ եմ ասում ....մարդկայինը ուրիշ է ,հո մենք խոտ չենք ,կամ հող ու ծառ ,մեր համար միշտել ուրիշ է ,մեր համար մեկ չէ ,իսկ ծառերի ,հողերի ,խոտերի ,երկնքի ,նրանց համար մեկ է ...թե դատարկված տեղը ինչով կլցվի ......

Ես միշտել երազել եմ ,ամեն անգամ ,քո երազածի պես ,վերնաշապիկները ,հեռվում տունը .....բայց փչացել է ,մի անկյուն ,մի սիրտ ,մի զգայական ,մի նյարդ ,ու շխթայաբար ինձ զրկել են երազելուց ,հոգնելուց ,զգալուց ,զրկել են ,վերնաշպիկները սիրությունը տեսնելուց ,հեռվում տունը սիերլուց .....զրկվել են ,որովհետև նյարդերիս մենակությունը ձեռք տվել .......

ու հիմա ասես ,ամեն մի պատմություն ,անցած է ,գնացած ,ու հա իրոք ,ես սառսռություն անգամ չեմ զգում ,երբ գիտեմ ,որ դրանք անցել գնացել են ,չեմ զգում դրանց հանդեպ ,և ոչ մի բան ,և ոչինչ ......որովհետև նյարդերս փոխվել են ,հինը չկա .....ու ես ունեմ  ընդամենը իմ հիշողության մեջ ,ոչ թե պահել եմ ,այլ դրանք մնում են ,բայց մեկ են ինձ համար ....անկոչների պես մեկ են ......որովհետև և դու ,և ես ......փչացած ենք ,սառնասիրտ ու լացելու չափ անսիրտ ...բայց ես քեզ տվել ու անցել եմ ....որովհետև ես զգում էի ....

չեմ զգրում քեզ այս ամենը ,նրա համար ,որ ուզում եմ գրել ,ու չեմել ուզում հիշողություներիդ մեջ փորագրես այս ամենը ,այլ պարզապես ընդեմնը ուզում եմ քաղաքակիրթ ձևանալ .....քեզ թողնելուց առաջ ,գոնե մի փոքր ուզում եմ զմայլվել ,իմ ձեռքերի նուրբ ու խելառ տողերի քնքշությամբ ....ընդեմնը դա էէ ,որ ստիպում է ինձ քեզ գրել ....

դու թողել ես ,հետո եկել ,ու հետո մնացել.......բայց ես հո հրեշային մի մեծ կեղտ ունեմ ,ես սիրում եմ ներել մարդկանց ,բայց ինչ-որ տեղ ես ներում եմ ,ոչ թե խղճի խայթ զգալուց ....այլ ես ներում եմ ,որովհետև ներում եմ կորածներին ,կործաների որոնք այլևս չունեն ,և ոչ մի նշանակություն իմ կյնաքում .......

դու ինքդել գիտես ,թե ինոչւ էի քեզ  պահում այստեղ ,ներկայում ...քեզ պահում էի որովհետև սիրում էի ,մեկ-մեկ հիշել իմ հեռավոր ու նուրբ Վենին ,խելոքիս .....հնին ,որ սիրտ ուներ ,ու հավատարմություն ......

գնաել է պետք ,շպրտվել ,այնկողմ .......չէ որ ինքդել գիտես ,ոչ ես ունեմ մի կես կտոր նշանակություն ,և ոչ էլ դու ....պոկվել է պետք ,որովհետև պոկվում են ,բոլորը ,իրեր,երևություները ,պոկվում են ,որովհետև այլևս անելքի չկա .......դու շատ լավ գիտես ամեն ամեն ինչ ,բայց դու մոռացել էիր ,իսկ ես հիշոցնում էի ,հետո դու էիր հիշեցնում ,իսկ ես մոռացել էի .......հիմա երկուսել մոռացել ենք .........ու պոկվել ենք .....ու կարիք չկա ,ոչ մի ձև պոկվածը կրկին ու նորից անգամ ,սոսնձել ու կպցնել ....պոկվել ենք ու վերջ ..........սովորկան մարդիկ ոչ մի նշանակություն չունեն իմ կյանքում ,իսկ դու ինքդել սովորկան մեկն ես ,ում ունեցել եմ ,ընդեմնը դա ...դա է իրականությունը ...ես քեզ սիրել եմ ,բայց չեմ սիրում .....ես քեզ պաշտել եմ ,բայց և ոչինչ չեմ զգում ...և քո հանդեպ ,և քո նուրբ դիմագծերի ,և ոչ էլ հոգուդ .......մեկ ես ,սովորկան .....ու վերջ....

պոկվել է պետք ,չէ չէ ...պոկվել ենք ,պարզապես քաղաքակիրթ ձևանալեր պետք .....

դու գնա .....ազատ ես ..... գնա .....ու հիշիր մի բան,ես ներում եմ նրանց ,ովքեր կորցնում են իրենց նշանակությունը ,իսկ ես քեզ վաղուց եմ ներել .....


13

0

1860