Copy SMS

ՄԱՅՐԱՄՈՒՏԸ ՔԵԶ ՀԵՏ

ՄԱՅՐԱՄՈՒՏԸ ՔԵԶ ՀԵՏ - Երբ, Խոսում է, Սիրտը, Հեղինակային, Բլոգ

 

Այսօր մայրամուտն այն

քան գեղեցիկ էր…

Աննկարագրելի էր արևի վերջին ժպիտն ինձ… Այնքան գեղեցիկ ու յուրահ

ատուկ, այնքան ջերմ ու սիրով լի, որ ես չգիտեմ, թե ինչպիսի բառերով  նկարագրեմ այն:

Եվ այդ ամենը միայն քո շնորհիվ, այդ ամենը միայն քո ժպիտների, քո հայացքենրի ու քո չքնաղ աչքերի շնորհիվ, քանի որ մայրամուտի ժամանակ դու կողքիս էիր: Եվ այն պահին, երբ արևըսկսեց իր վերջին ժպիտներն ու պայծառ շողերը թաքցնել մոխրագույն ամպերի տակ, ես զգացի քոանսահման ջերմությունը:

Այն իմ սրտում էր…


Արևի վերջին շողերից ամպերը նուրբ կարմիր երանգ էին ստաց

ել, կարծես անթիվ անհամարթռչուններ երամով պար բռնած լինեին երկնքում, ու նրանցից յուրաքանչյուրը ժպտում էր մեզ ուձեռքով անում: Դա կարծես երջանկության ակնթարթներ լինեին, որոնք այնքան երկար էին թվում,որ նմանվում էին դարերի: Դարեր, լցված միայն անմար սիրով ու անսահման երջանկությամբ:

Իսկ այդ երջանկությունը կոչված էր քո անունով…

Անուն, որը դարձել է իմ կյանքի խորհրդանիշը, իմ կյանքի հարատևության պատճառը: Եվ այդանունը ամեն տեղ ուղեկցում է ինձ ու անդադար լուսավորում իմ կյանքի ճանապարը, անդադարփայլում արևի նման ու շարունակ ջերմանում իմ սիրտը…

Դու այսօր այնքան մոտ էիր ինձ, որ ես չէի կարողանում նույնիսկ մեկ 

ակնթարթ նայել այլ կողմ, սիրտս անընդհատ ուզում էր տեսնել քեզ, տեսնել քո նուրբ աչքերը, հիանալ նրան գեղեցկությամբ: Աչքեր, որոնցում պարզ արտացոլված էին մայրամուտից կարմրած ամպերի երամները:

Իսկ, երբ նայեցի ամպերին՝ տեսա քո չքնաղ աչքերը, որոնք արևի շողերից ավելի էին գեղեցկացել ու ինձ ավելի էին կախարդում, և ես կախարդվելով նրանց գեղեցկութամբ դադարում էի ապրել իրականության գրկում ու քեզ հետ միասին ճախրում էի անհաս ու անսահման տիեզերքում: Այդ ակնթարթը այնքան ջերմ էր, որ այդ ջերմությունից չէի զգում շուրջս տիրող համատարած ցուրտը: Ցուրտ, որը իր գիրկն էր առել ողջ բնությունը, սակայն սակայն մենք լինելով բնության գրկում, ցուրտը չէինք զգում…Մենք ջերմանում էինք միմյանցով: Միասին, գրկախառնված այնքան ջերմ էր, որ նույնիսկ քամին հասնելով մեզ տաքանում էր:

Մենք երջանիկ էին… Մեր երջակությունն անհնար էր նկարագրել, քանի որ այն անսահման էր: Մեր երջանկությունը ծնվում էր մեր սրտից ու անկառավարելի ճախրում երկնքում՝ ամպերի կարմիր երամների թևերին...

Երբ դու կողքիս էիր, մայրամուտն այնքան գեղեցիկ էր ժպտում ինձ…

6

1

806

  • Գոռ Վարդանյան
    2016-06-14 13:35:49
    Ավելին կարող եք գտնել Իմ հեղինակային բլոգում, http://gorvardanyan.blogspot.am