Copy SMS

Դեկ 30

Դավաճան սիրո պատմություն

Կար չկար մի տղա(Արթուր )և մի աղջիկ(Լիլիթ)կային։Նրանք իրարշատ էին սիրում։Նրանք նույն դասարանում էին սովորում։Լիլիթը նվիրված էր Արթուրին,Արթուրնել բայց չեր հասնի  Լիլիթին։Նրանք շփվում էին կայքերով և դպրոցում դասերի ժամանակ։Նրանք ծնողները չգիտեին իրենց կապի մասին ,բայց ընթացքում Արթուրի մայրը և քույրը իմացան ,Լիլիթի քույրը գիտեր նրանց շփման մասին։Նրանց ջերմ շփումը տևեց երկու ամիս։Մի տաղտկալի և չարաբաստիկ օր Արթուրը Լիլիթին գրեց«կներես...գիտեմ դժվար է բայց չլացես,չմեղադրես ինքդ քեզ,վստահ եմ դու կգտնես այն տղային ով քեզնվիրված կլինի,ով քեզ նվիրված կլինի ամբողջ սրտով,իսկ մենք կարող ենք մնալ ուղղակի ընկերներ»։Այդ ղոսքերից հետո Լիլիթը գժվել էր,չգիտեր ինչ անել։Հաջորդ օրը Լիլիթը գնաց դպրոց և ամբողջ դասարանին պատմեց երեկվա կատարվածը,այդ չարաբաստիկ օրվանից հետո Արթուրին դասարանում «ՏՈՒԶԻԿ» էին անվանում։Լիլիթը իր սխալըամիսներ անց է հասկանում և զղջում։
Լիլիթը  պատմեց  ընկերուհիներին և խնդրեց օգնել իրեն։Ընկերուհիները չգիտեին ինչ անել։
Լիլիթը  մի թղթի վրա  նամակ էր գրում  Արթուրին և այդ պահին ընկերուհին տեսավ և հարցրեց թե ինչ է գրում, Լիլիթը պատմեց...Նա ասաց որ Արթուրին է գրում ։Ընկերուհին ասաց որ ինքը կարող է օգնել և տալ այդ նամակը Արթուրին։Լիլիթը ուրախացավ քանի որ նրան այդքան ուժ չուներ նամակը տալու։
Հաջորդ օրը Լիլիթը ընկերուհուն հարցեց թե տվել է նամակը Արթուրին ընկերուհին ասաց  որ տվել է և Արթուրը մի տող կարդացել է իսկ հետո պատռել և դեն է նետել։Արթուրը նաև ասել էր որ էլ չի սիրում Լիլիթին,որ ընկերուհի ունի և շատ էսիրում ընկերուհուն,իսկ Լիլիթի վրա տքած ունի։Լիլիթը տխրել էր..նա սկզբից մտածում էր թե Արթուրը հենց այնպես է ասում որպեսզի Լիլիթը մոռանա իրեն։Լիլիթը ստուգելու համար գնաց տուն «մտավ» Արթուրի պռոֆիլ տեսնել թե նա ավելացրել  նկար կամ ընկեր ,բայց ոչինչ չկար։Հետո նա տեսավ որ իրենց դասարանի Մոնիկան նոր նկար է ավելացրել իր էջ և տեսավ անսպասելին։Արթուրը «супер» էր տվել Մոնիկայի նկարը դրանից առաջ նա ոչ ոքի նկար չէր Like–լ ։Լիլիթի մոտ կասկածներ առաջացան ։Նա դրանից հետո սկսեց դասերի ժամանակ հետևել Արթուրին և Մոնիկային։Նա նկատեց որ իրար հետ շատ ջերմ են,նրա կասկածները  տեղին էին։Նա հասկացավ որ Արթուրը այն ժամանակ ճիշտ էր ասում,ուրեմն Մոնիկան էր այդ աղջիկը  ում մասին Արթուրը խոսում էր։Լիլիթը այդ օրվանից հետո ատելությամբ էր լցված Մոնիկայի հանդեպ։Նա նւյնիսկ ուզում էր սպանել այդ հրեշին։
Դրանից հետո Լիլիթը ուզում էր մոռանալ Արթուրին,նրա ընկերներն էլ էին այդպես կարծում և հենց այդպես էլ խորհուրդ տվեցին։Բայց նա չէր կարողանում մոռանալ..նա ամեն օր տեսնում էր Արթուրին և չէր կարողանում մոռանալ։Նա ամեն օր մտածում էր  թե ինչ անի ոնց անի որ ետ բերիիր միակին։Նա անընդհատ հիշում էրիրենց անցյալը ու պատկերացնում  կործանված ապագան։Մի պահ նա կտրվում էր իրականությունից և պատկերացնում էր իր երազած ապագան..բայց……
Լիլիթը ուզում էր ետ բերել Արթուրին բայց չգիտեր ինչ անել։Նա մտածում էր որ Արթուրը սիրում է Մոնիկային։Եթե այդպես է ինչ ասեմ ձեզ բարի բախտ և երջանկություն եմ ցանկանում։Դե էլ ինչ ասեմ սիրում եմ,բայց դե ինչ անեմ եթե դու չես սիրում,եթե  չեսգնահատում իմ սերը,ապա ինչ ասեմ գնա ու ուրախ ապրի քո կյանքով,իսկ ես քեզ կփորձեմ մոռանալ,բայց դե չեմ կարող..գիտեմ…
Դե  ինչ ասեմ«ԵՐՋԱՆԻԿ ԵՂԻՆ ԴԱՎԱՃԱՆ ԻՄ ՍԵՐ»

2

1

1734

Ինչ եք ցանկանում գնել այսօր՞

Դեկ 24

Կանացիության արվեստը

«Այժմ ես գիտեմ, որ մեր աշխարհը ավելի կայուն չէ, քան օվկիանոսում բարձրացող ալիքը: Ինչ պայքար ու հաղթանակներ էլ մենք տանենք, որքան էլ տանջվենք դրանք ապրելով, շուտով ամեն ինչ կհոսի ու կանցնի, ինչպես ջրոտ թանաքը թղթի վրա» 
©Arthur Golden "Memoirs Of A Geisha"

7

6

1429

Դեկ 23

Հայոց խիզախ զինվոր

                             
                                          Ահա այն հեռվում կանգնած է հենց նա
                                           Խրոխտ հայացքով,արծվի նման հեռուն է նայում:
                                           Իր հայացքի մեջ վրեժ կա այնքան,
                                           Ցավ ու ուժ կա այնտեղ անսահման:
                                           Միթե հեշտ է կորցնել կողքիդ կանգնած ընկերոջը
                                           Կամ տալ քե հեղը  թուրքին անարժան
                                           Ու հետո տեսնել ,որ այն տեղում
                                           Ուր թափվեց արյունը կողքիդ հերոսի
                                           Կանգնած է հիմա զինվորն ոսոխի:
                                           Եվ տեր է կարծում նա իրեն այնտեղ ,
                                           Բայց ինքն անգամ գիտի, որ սուտ է դա մեծ,
                                           Գիտի նաև այն, որ հավերժ չէ դա,
                                           Մի օր էլ կգա, որ նա հետ կտա այդ հողը,ջուրը
                                           Որին կարոտ է միլիոնավոր հայ,
                                           Որտեղ սպանվել է միլիոնավոր հայ:
                                           Ու դրան ձգտող մարդն է հենց նա
                                           Ցավը ժպիտով ծածկող այն տղան,
                                           Որ կանգնած է սահմանի եզրին 
                                           Ու լուռ հսկում է նա մեր ոսոխին:
                                           Սահման է պահում նա առանց վախի,
                                           Որ կգա հիմա գնդակը թուրքի:
                                           Գուցե և դիպչի սրտին ցավագին,
                                           Գուցե չտեսնի նա էլ ծնողին,
                                           Բայց նա կանգնած է՞ մոռացած իրեն,
                                           Մեզ է պաշտպանում,որ այդ գնդակը 
                                           Գալու դեպքում դիպչի հենց իրեն,
                                           Այլ ո՛չ ծնողին,ո՛չ երեղային,
                                           Ո՛չ էլ մեր եղբայր հայերից մեկին:
                                           Սա է անկոտրուն ոգին զինվորի,
                                           Հենց սա է դարձնում զինվորին հերոս,ազգին պիտանի,
                                           Այ նա է կոչվում մեծ հայրենասեր,
                                           Ով գործում է,այլ ոչ միայն խոսում:
                                           Նրա սուրբ գործի ժառանգներն ենք մենք
                                           Դե փառք ու պատիվ քեզ հայոց զինվոր: