Նա ատում էր կյանքը, ատում էր մահը, ատում էր աստծուն: Բայց չկարծեք թէ նա չար էր, ո՜ր ճիշտ հակառակը նա բարի էր, նա ուզում էր սիրել բոլորին, վստահում էր մարդկանց, պաշտում էր կենդանիներին: Պարզապես խորը ցավ ուներ հոգում, որ ոչ-ոք չէր հասկանում: Մարդիք չգիտեին թէ ինչ է կաըարվում նրա հոգում, բոլորի համար նա ուրախ, ըներասեր մի քիչ ամաչկոտ աղջիկ էր, ով շատ էր սիրում ծիծաղել և ուրախացնել շրջապատին: Իսկ տանը ամեն ինչ ուրիշ էր, նա էլ ուրիչ էր այսինքն ուրիշ չէ այլ այն ինչ կա առանց ձևացնելեւ: Հոգու դատարկություն, անկատար երազանքներ, ցավ, թախիծ, մենություն.. և իր միակ ընկերը երաժշտությունն էր..
 Ինչու է նա այդպիսին: Այլ կերպ ինչպես լիներ մի աղջիկ, ով ծնված օրվանից միայն ցավ է տեսել, գուցե ունեցել է երջանիկ օրեր? բայց դա էլ միայն այն ժամանակ երբ Հայրը ողջ էր:Բայց շատ ժամանակ չանցավ, երբ անգութ աստված խլեց նրա Հորը, խեղճ փոքրիկին թողնելով որբ ու անօգնական..միայնակ:Աղջիկը մեծանում էր նախանձելով ուրիշ աղջիկների, որոանք հայրիկ ունեին, ով սիրում էր նրանց նվերներ էր գնում, խաղում էր իրենց հետ: Նախանձում էր, որ նրանք քույր, եղբայր ունեին, որ չնայած վիճում, բայց և այնուամենայնիվ շատ սիրում էին իրար? Իկս ինքը? Անարդար կյանքը մի խղճուկ բախտ էր բաժին հանել նրան: Մայրը ամուսնացել էր հարբեցողի հետ, աղջիկը իրեն դժբախտ էր համարում նա սկել էր վախենալ բոլոր տղամարդկանցից: Մաիկը ում նա սիրում էր դա նրա Պպաիկն էր բայց շուտով նա էլ մահացավ: Աղջիկը մնաց միայնակ: Իր տարիքի մյուս ընկերուհիները սիրահարվում էին, նույնիսկ ամուսնանում, մտածում էին գեղեցիկ զգեստներ գնոելու մասին նրանք իր աչքում այնքա՝ն երջանիկ էին թվում...Իրեն ոչ-ոք չէր հասկանում, նա ոչ-ոքի հետ չէր էլ կիսվում.. 
Նա իր համար երևակայան աշխարհ էր հորինել ֆիլմերից ներշնչվելվ որպեսզի փոքր ինչ երջանիկ զգար իրեն: Հոր բացակայությունը միայնակ լինելը անասելի հետք էին թողել իր կյանքում նա դարձել էչ ինքնամփոփ մտածկոտ անտարբեր..Միայն երազում էր Հայրական Սիրո մաիսն, ոչ այդպես էլ չստացավ, որ կյանքը խլեց իրենից, ընտանիք որ չունեցավ: Նա շարունակում էր ատել կյանքը,մահը, որ խլեց իրենցի ամենաթանկը, աստծուն..Բայց չհանձնվեց պետք է երջանիկ լինել պարտավոր է...
 Պատմությունն ունի իրական հիմքեր

 

Ոչ ոք չի կարող ժխտել, որ ի վերուստ մեզ տրված է եղել լինել ուժեղ, հզոր, ամուր ու երկաթակուռ: Հին է մեր ժողովրդի պատմությունը. այն գրվել է մաքառումներով, պայքարով ու անկախության ձգտումով: Ծանր է եղել նրա ուղին այն միշտ էլ լի է եղել տառապանքով, արյունով, իր ինքնությունը պաշտպանելու, իր գոյությունը պահպանելու պայքարով: Օտար նվաճողների սմբակների տակ շատ է տրորվել մեր հողը, շատ են մորթվել ու սրատվել նրա սիրասուն զավակները: Ես քո զավակն եմ, երկի՛ր հայրենի, քո հպարտ որդին:Քո հերոսական անցյալի ոգին իմ ուղեկիցն է եղել միշտ կյանքում:Հպարտ եմ հիմա, անսահման հպարտ,որ դարերի հետ իր լեզվով խոսում ու հերոսական իր պատմությունն է օրավուր կերտում: Նույնիսկ ահավոր եղեռն տեսած իմ ժողովուրդը, որ կորցրեց իր երկու միլիոն սիրելիներին,մնաց անկոտրում,որովհետև հպարտ ու անմահ է հայի ոգին: Գարուն էր չեկած ամառ՝ Փուլ եկավ երկնակամար, Ձյուն մաղեց մեր բաց գլխին, Ձյուն մաղեց՝ կրակի՝ պես… — Գարուն ա, ձուն ա արել… Այո՛, փուլ եկավ երկնակամարը, ու կյանքը սուգ դարձավ մեզ համար:Գարուն էր, չքնաղ մի գարուն բույրերով լեցուն, թույրերով լեցուն, բեղմնավոր գարուն: Հողագործ հայը, արորն էր արդեն իր արտը տարել,ու հորովելը` մեր հորովելը, հնչում էր ուրախ:Համակ հրճվանք էր գարունը, համակ սեր:Գարնան զարթոնքը խոստումներ ուներ, երազներ լուսե` կապույտ եթերում ճախրելու համար:Օ~, սարսափ, սակայն, ահավո~ր սարսափ. գարնան երկնքում ամպրոպ ճայթեց, ոչ սովորական, ահավոր ամպրոպ:Եվ այդ ամպրոպից երկինքը փլվեց իմ ժողովրդի անպաշտպան գլխին, սև ոճիրը ի կատար ածվեց, արյունոտ կեռ յաթաղանը կեռ լուսնի նման իր մահասարսուռ հունձը կատարեց, հատեց նոր ծլած բերքատու այգին արմատից հանեց, այրեց ու փշրեց: Աշխարհի՛ մարդիկ, դուք մի՛ մոռացեք իմ ժողովրդի սպանդն ահավոր, ոճիրը մարդու, որ գազանային կերպարանք ուներ… Օ~, եթե միայն կարողանայիք լսել ողբը հայ մանուկների, ծոցվոր հարսների, ծեր մամիկների:Եթե աստվածային մի սուրբ հրաշքով կենդանանային մեծերն իմ ազգի ու ձեզ պատմեին ոճիրն ահավոր, այն, ինչ ապրեցին, տեսան, զգացին, քար կդառնայիք, կպապանձվեիք:Մարդկային ոչ մի բերան, ոչ մի ձեռք ի զորու չէ վերարտադրելու սարսափն ու ցավը, ողբն ու զարմանքը իմ ժողովրդի, որ միշտ սատար է եղել ուրիշին, արդար քրտինքով իր հացն արարել, իր սուրբ օջախն է նա միշտ վառ պահել ու ակութից ձգվող ծխի հետ հոգու աղոթքն է առ Աստված հղել, հավատացել է Աստծո բարությանը, մարդկային խղճին ու ազնվությանը: Իմ ժողովուրդը այդ պայծառ գարնանը հենարան չուներ , բոբիկ, արնոտ իր խեղճ ոտքերով Դեր-Զորի ավազոտ ճամփան էր բռնել:Մի ճամփա, սակայն, որ ազնիվ ու վեհ մի ժողովրդի գերազմանն էր դառնալու հետո, մի ահասարսուռ, հսկա գերեզման, ուր մինչև այսօր հայ մանուկների ճերմակ ոսկորի ֆոսֆորն է փայլում: Քամին է ոռնում ու փոշին ցրում, անթաղ աչքերի հայացքն է տանում… 1915թ. Ցեղասպանության զոհերը մեզնով`ներկայումս ապրողներով, ողջ են, խոսում են, խոսելու են մինչև…:Մինչև ինչ մեռած է, կենդանանա, ինչ ողջակիզված է, կանաչի, ինչ գետնատակ է, ելնի, ինչ խլված է, վերադարձվի… Ես հավատում եմ իմ հայրենիքի պայծառ ապագային, հավատում եմ, որ դժվարությունները կանցնեն մոռացության գիրկը, և մեր ժողովուրդը իր նորոգ տանը կապրի ուրախ ու երջանիկ`մոռացության փոշիներում ծածկած դարերի իր տառապանքը:

Հպարտ ենք քեզնով զինվոր մեր արի;
Կմնաս դու միշտ մեր սրտում բարի ;
Կյանքդ զոհեցիր քո հողի համար ;
Պարտական ենք մենք քեզ դրա համար:

Դու չես հեռացել ; չես էլ հառանա ;
Կմնաս կյանքում որպես մեր արքա: 
Անունդ կմնա մեր սրտում հավետ 
Մեր սիրելի Վարդան Սարգսյան :