Copy SMS

...

Պաշտոնը՝ Հեղինակ

Գրել նամակ
  • Գրառումներ 2
  • Ֆավորիտներ 0
  • Հետևորդներ 0
Դեկ 23

Հայոց խիզախ զինվոր

                             
                                          Ահա այն հեռվում կանգնած է հենց նա
                                           Խրոխտ հայացքով,արծվի նման հեռուն է նայում:
                                           Իր հայացքի մեջ վրեժ կա այնքան,
                                           Ցավ ու ուժ կա այնտեղ անսահման:
                                           Միթե հեշտ է կորցնել կողքիդ կանգնած ընկերոջը
                                           Կամ տալ քե հեղը  թուրքին անարժան
                                           Ու հետո տեսնել ,որ այն տեղում
                                           Ուր թափվեց արյունը կողքիդ հերոսի
                                           Կանգնած է հիմա զինվորն ոսոխի:
                                           Եվ տեր է կարծում նա իրեն այնտեղ ,
                                           Բայց ինքն անգամ գիտի, որ սուտ է դա մեծ,
                                           Գիտի նաև այն, որ հավերժ չէ դա,
                                           Մի օր էլ կգա, որ նա հետ կտա այդ հողը,ջուրը
                                           Որին կարոտ է միլիոնավոր հայ,
                                           Որտեղ սպանվել է միլիոնավոր հայ:
                                           Ու դրան ձգտող մարդն է հենց նա
                                           Ցավը ժպիտով ծածկող այն տղան,
                                           Որ կանգնած է սահմանի եզրին 
                                           Ու լուռ հսկում է նա մեր ոսոխին:
                                           Սահման է պահում նա առանց վախի,
                                           Որ կգա հիմա գնդակը թուրքի:
                                           Գուցե և դիպչի սրտին ցավագին,
                                           Գուցե չտեսնի նա էլ ծնողին,
                                           Բայց նա կանգնած է՞ մոռացած իրեն,
                                           Մեզ է պաշտպանում,որ այդ գնդակը 
                                           Գալու դեպքում դիպչի հենց իրեն,
                                           Այլ ո՛չ ծնողին,ո՛չ երեղային,
                                           Ո՛չ էլ մեր եղբայր հայերից մեկին:
                                           Սա է անկոտրուն ոգին զինվորի,
                                           Հենց սա է դարձնում զինվորին հերոս,ազգին պիտանի,
                                           Այ նա է կոչվում մեծ հայրենասեր,
                                           Ով գործում է,այլ ոչ միայն խոսում:
                                           Նրա սուրբ գործի ժառանգներն ենք մենք
                                           Դե փառք ու պատիվ քեզ հայոց զինվոր: