Copy SMS

Հուլ 12

Փուչ լինելու կինոնկար ու չդառնալու փոքր գաղտնիք...

Մտքերիս անկյունում, ցնորամոլոլոր, կիսախելագար մեկն էր ապրում, ում համար հաճախ էի գնում թարմ նարինջներ և հյուր գնում զրուցելու: Անկեղծ ասած շատ արագ էր խոսում, հաճախ ասածից բան չէի հասկանում, դեմքն էլ տեսած չէի, բայց դուրս գալիս էր՝ վստահում էի: Անունը չեմ հիշում, քանի որ չգիտեմ, բայց ինչ կարևոր է անունը կամ տեսքը, եթե ես կարդում էի նրա հոգին...ու, եթե ճիշտն ուզում եք իմանալ ավելի լավ կլիներ մարդիկ իրար հետ մթության մեջ ծանոթանային, որ հնարավորություն ունենաին իրար ճանաչելու, ոչ թե ոտից գլուխ չափչփեին, ապա ասեին՝ ինչ անճաշակն էր, գեշ էր...
Ես նրան  լսել եմ, հաճախ ինքս եմ զրուցել նրա հետ՝ մտերմաբար...հիշում ու տպավորություններովս առաջին անգամ անթաքույս կիսվում եմ, պատմում մեր զրույցի մասին: Գուցե ձեզնից որևէ մեկն էլ ունի նման մեկին, բայց վախենում է բարձրաձայնել՝ կասեն խելագար է, հոգեկան հիվանդ, բայց մտածեք ինչպես ուզում եք... Զրուցում ենք...
- Լսիր, իսկ եթե զրուցենք մարդկանցից, ինչ կասես, կուզեի՞ր մարդ լինել...
- Չէ (կտրուկ ու անկոտրում)
- Ինչու՞...
-Ինքդ ասա ինչպիսին են նրանք, կհասկանաս
- Չէ, դու ասա, որ հասկանամ...
-Փուչ են: Ավելի լավ է թռչող օդապարիկ լինեի, էլի ու էլի կիմանայի գոյությանս իմաստը, բայց երբ մարդն է փուչ, այ, դա անհերքելի ցնորք է...
- Բայց...
- Սուս մնա, չառարկես, թե չէ հենց առարկեցիր գլխիդ մի բան գալու է՝ ապացուցվես...
- ... Չի գա...
- Վստահ-վստահ մի մրթմրթա, ուղղակի բեր կյանքիդ դրվագները նայենք ու ես քո փոխարեն կխոսեմ...
-Միացրու նայենք...

Ինչ եք ցանկանում գնել այսօր՞

Մայ 18

Թող,որ այսօր քո փոխարեն ես խոսեմ

Ամեն օր նույնը...,նույն լռությունը ու Դու չես խոսում,դու լռում ես ու կարծես չես էլ եղել,չես էլ խոսել:Բայց, չէ որ այդպես չէր առաջ:Ճիշտ նշեցի առաջ ու դա առաջ էր,իսկ անցածը հետ բերելու համար կուզեմ այսօր մենախոսեմ ինքս ինձ հետ:Մի գուցե խելագարի տեղ դնես ինձ,բայց եթե անգամ այդպես է,մեկ է չեմ կարողանում ընտելանամ լռությանդ ու չխոսեմ.
-Բարև,ոնց ե՞ս...
Հուսով եմ Քեզ մոտ ամեն ինչ առաջվանն է ու առաջվա պես կասես նույն բառերը:Բայց գիտես ին՞չ...ես հոգնել եմ նույն բառերից այսօր ուզում եմ ճիշտը խոսեմ:Ուզում եմ խոսեմ այն ճշտից,որը մեկ-մեկ պատահում էր մեր միջև:Ուզում եմ խոսենք անկեղծորեն,առնց թաքցնելու իրականությունը:
Ես ուզում եմ ասել,որ կարոտել եմ,որ սպասում եմ բառերիդ առաջվա նման,թկուզ ցավ պատճառող բառեռիդ,բայց մեկ է կարոտել եմ:Կարոտել եմ նաև մեր լռությունը,ոչինչ չասող բառերն ու հայացքները ու որքան էլ,որ զարմանալի լինի կարոտել եմ նաև մեր վեճերը անմիտ ու անիմաստ հարցերի շուրջ ու նաև սուտ խոստումներդ են կարոտիս ցուցակի մեջ:Դե,ինչպես միշտ ևս մեկ անգամ զարմացնեմ Քեզ:Գիտեմ,կարող ես չասել,ես կասեմ Քո փոխարեն,կարող ես չասել,որ մեկ է Քո համար:Ես կասեմ Քո ամենածանր բառերով:Գիտեմ,որ արդեն վաղուց էր վերջ,որ Դու մեղվորություն չունեիր Իմ սիրո հարցում,գիտեմ,որ չես կարոտում ու ավելին ասեմ՝չես էլ հիշում օրվա մեջ գոնե 0.1 վայրկյան:
Մար 01

ՄԻ ՍԻՐՈ ՊԱՏՄՈւԹՅՈւՆ

Երեկո  էր: Աշնանային մի գեղեցիկ երեկո: Երկնքից մեղմ անձրև էր թափվում: Ամեն ինչ շատ գեղեցիկ եր ու հիանալի: Արմենն ու Անին ինչպես միշտ զրուցում էին, զրուցում էին ամեն ինչից: Եվ ամենակարևորն այն էր, որ երկուսին Էլ հետաքրքիր էր  զրույցը  և  ոչինչ չէր կարող խանգարել: Եվ չէր էլ խանգարում: