Copy SMS

Հուն 10

Հետաքրքիր փաստեր հանդիպումների մասին

Հանդիպում. այս բառ լսելիս շատերն ընկնում են հաճելի ու ռոմանտիկ հիշողությունների գիրկը։ Եվ քանի բոլոր գիտնականները շատ են սիրում ուսումնասիրություններ անցկացնել, նրանք չեն անտեսել նաեւ այս երեւույթը եւ ներկայացրել են հետաքրքիր փաստեր հանդիպումների մասին։ Զույգերը սովորաբար հանդիպում են 6-8 անգամ, մինչեւ պաշտոնապես ընկերություն անելը։ Ծառայողական սիրավեպերը շատ տարածված են, եւ 10 դեպքից 4-ը ամուսնությամբ է ավարտվում։ Տղամարդկանց վանում են մեծ աղմուկ բարձրացնող կանայք։ Հետեւաբար, եթե կինը ցանկանում է ինչ-որ մեկի հետ ծանոթանալ, ապա նա պետք է հեռանա աղմկոտ մարդկանց շրջանից, որպեսզի հնարավորություն տա, որ տղամարդն իրեն մոտենա։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ առաջին հանդիպումից հետո հակառակ սեռի ներկայացուցչին կարելի է զանգել 2-4 օրվա ընթացքում, բայց ոչ՝ 4-5 օր հետո։ Իսկ եթե ավելի շուտ զանգեք, սա միգուցե հուսահատ քայլ դիտարկվի։ Սովորաբար մարդիկ բաժանվում են հանդիպելուց 3-5 ամիսներ հետո։ Ծանոթությունների անվճար կայքերում օգտատերերի 10 տոկոսը խաբեբաներ են, ովքեր փորձում են գումար կորզել ծանոթություններից։ Մարդկանց 33 տոկոսը համացանցում ծանոթանում ու հարաբերություններ է սկսում հակառակ սեռի ներկայացուցիչների հետ, 33 տոկոսն հարաբերություններ չի հաստատում, իսկ մյուս 33 տոկոսի դեպքում նրանք հրաժարվում են անգամ ծանոթանալ։ Ըստ կայքերից մեկի անցկացրած հարցումների՝ մասնակիցների 43 տոկոսը կարծում են, որ հանդիպման ժամանակ կարեւոր է թարմ շնչառությունը, 17 տոկոսը՝ ոճային հագուստը, 15տոկոսը՝ հաճելի բույրը, 14 տոկոսը՝ խնամված մաշկը, 10 տոկոսը՝ գեղեցիկ սանրվածքը։ Տղամարդկանց 40 տոկոսը առաջին հանդիպման ժամանակ իրեն շատ անվստահ է զգում։ Հարցումների արդյունքում պարզ է դարձել, որ դպրոցը, համալսարանն ու սրճարանը հարմար վայրեր են սիրախաղեր սկսելու համար։ Անհարմար տեղեր են համարվում ռեստորանն ու թատրոնը։ Կնոջ դեմքի պզուկները, չհարդարված եղունգները, չխնամված տեսքը, մետեորիզմը, ատամների բացակայությունը, տհաճ հոտը եւ «անտեղին ակնոցները» վանում են տղամարդկանց։ Հանդիպման ժամանակ տղամարդը 55 տոկոսով ուշադրություն է դարձնում կնոջ արտաքին տեսքին ու մարմնի լեզվին, 38 տոկոսը՝ նրա շարժուձեւին, եւ միայն 7 տոկոսն է կարեւորություն տալիս, թե ինչ է խոսում կինը։ Եթե կինը չի հավանել տղամարդուն, ապա նա անպայման ցույց է տալիս դա. եթե նա կեղծ ժպտում է (կամ ընդհանրապես չի ժպտում), խուսափում է շփումից ու հարցերին պատասխանելուց, խոսելիս նայում է իր ժամացույցին կամ անտարբեր հայացքով է դիմացինին լսում, ապա զրուցակիցը հետաքրքիր չէ նրա համար։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ տղամարդիկ սիրահարվում են 3-րդ հանդիպումից հետո, իսկ կանայք՝ 14-րդ։ Սովորաբար նրանք, ովքեր երկրորդ հանդիպման ժամանակ համբուրվում են, 4-6 –րդի ժամանակ սեքսով են զբաղվում։ Կանանց հինգ տեսակ, ումից խուսափում են տղամարդիկ՝ մշտապես սեթեւեթող, կայանք, ովքեր շատ վաղ են ցանկանում ամուսնանալ, զվարճանալ սիրող կանայք, շատախոս եւ շուտ խուճապի մատնվող կանանց։ Հանդիպման ժամանակ տարածված չորս սխալ՝ ուշացում, շատախոսություն, անցյալ հարաբերությունների հիշատակում, փութաջանություն։ Տղամարդիկ ամենից շատ վախենում են, որ կինը կկանգնի իր եւ ընկերների միջեւ եւ թույլ չի տա իր ժամանակն անցկացնել նրանց հետ՝ մշտական ուշադրություն պահանջելով իր անձի նկատմամբ։ Մարդկանց դուր են գալիս գաղտնիքներն ու առեղծվածային լինելը։ Հետեւաբար պետք չէ առաջին հանդիպումների ժամանակ շատ անկեղծ ու «հասանելի» լինել։ Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ երջանկությունը վարակիչ է, եւ զուգընկերները չեն կարող մոռանալ երջանիկ մարդկանց։ Իսկ բացասական տրամադրությունը վանում է եւ տղամարդկանց, եւ կանանց։
Հուն 10

Հետադարձ հայացք...

Այսօր հետ եմ նայում դեպի իմ անցյալ...Ես փոքրիկ, երազկոտ մի երեխա էի, որ ոչինչ բացի իր պարից, երազանքներից ու դասերից չէր տեսնում, որին տանից դուրս՝ քաղաքի կենտրոնում ուղղակի զբոսնելու չէին թողնում, որ ամեն քայլից առաջ խորհրդակցում էր ծնողների հետ, որ բարձր գնահատակններ էր ստանում դպրոցում, որ ակտիվ էր ամեն հարցում, հանդեսների համար սցենարներ էր գրում և որ իր առաջին չորսը ստանալուց հետո լաց լինելով ստիպեց ուսուցչուհուն ջնջել իրեն ոչ վայել գնահահատականը: Այն աղջիկն էի, որը տանջվում էր իր ձեռագիրը գեղեցկացնելու համար, որ ամբողջ ամառ կարդում էր դպրոցում հանձնարարված գրքերը, ամենայն պարտաճանաչությամբ սովորում էր դասերը: Ու շնորհակալ եմ այդ աղջկան, քանզի այսօր ինձ նրանից շատ մեծ օգուտ է տրվել: Մեծացա մի փոքր ու ինչպես միշտ, ինչպես բոլորն են սիրահարվում ու կուրանում, ես էլ սիրահարվեցի ու արդեն սկսեցի ամեն ինչ անել ինքնուրույն: Չնայած որ ես ինքնուրույն արդեն դասերս էի սովորում, ինքնուրույն էի պատրաստվում, բայց նման <<լուրջ>> երևույթի համար դեռ անփորձ էի... Չէի հասկանում ինչ է կատարվում կամ ինչու, սուտ է ամենը, թե ոչ.. Համենայն դեպս ես գործում էի մենակ: Ճիշտ է ես չեմ տառապել անպատասխան սիրուց, բայց բոլոր նրանց, ովքեր նայում էին իմ կողմը իբր լուրջ մտքերով, ստիպված անցնում էին այդ ճանապարհը: Ես ամեն ինչ անում էի ինքնուրույն ու լուռ՝ անգամ այդ թվացյալ սերս լուռ էր և չեմ ուզում մանրանալ, բայց դրա մասին ոչ ոք չիմացավ: Գուցե եթե չմերժեի, հիմա կապրեի այդ փոխադարձ սերը, որն ինչպես հասկանում ու տեսնում եմ՝ հրաշալի բան է, բայց ես դեռ չեմ էլ ուզում դա ապրել... Շատ-շատերը մինչև հիմա էլ փորձում են սևացնել ինձ ու բամբասել իմ մասին, երբեմն նյարդայնացում են, երբեմն ոչինչ չարժենում... Ու սկսում եմ համեմատել... Երկու տարի առաջ ես երեխա էի, թեկուզ և պնդում էի, որ ամեն ինչ ինքս կարող եմ և որ իբր հասկանում եմ սեր կոչվածից...Հիմա ուրիշ եմ... Շատ ուրիշ... Շատ-շատերից ուրիշ... Ժամանակին բավականաչափ ընկերներ ունեի, սիրում էի բոլորին՝ չմտածելով, որ մի օր իրոք կմնամ ընդամենը հիշողությունների զնդանում: Հիմա ունեմ միայն չորս ընկեր, չորս հրաշք, որոնց համար էլ ապրում եմ: Ընկերներիս կորցնելուց հետո մտածում էի, որ չեմ կարողանա այլև ապրել, որ նրանց նման ընկերներ էլ չեմ գտնի, բայց հավատացեք՝ գտա ավելի լավերին... Գտա նրանց, ովքեր ամեն պահի կողքիս են ու ովքեր իրոք արդեն համոզվել են՝ ինչքան կարևոր են ու թե ինչերի եմ պատրաստ հանուն իրենց: Հիմա իմ անցյալի բոլոր մարդիկ ու ծանոթները չքվել են ու ինձ հետ անցյալիցս մնացել են երկու հոգի ընդամենը, որոնց չգիտեմ էլ ինչպես կոչեմ...Ինչ զարմանալի է չէ՞... Այդքան մարդկանցից հետո հիմա՝ կիսաերանգ իմ ներկայում մնացել են միայն երկուսը ու գիտե՞ք, ես ուրախ եմ... Թեկուզ մտքերում ամուր սեղմած պահում եմ անցյալս, բայց չկան մարդիկ, ովքեր կստիպեն այս անգամ զգալ անցյալս... Հիմա ունեմ շատ-շատ ծանոթներ ու մարդիկ, որոնք մտածում են, որ իմ ընկերներն ու եղբայրներն են, բայց ուղղակի ինձ համար ծանոթ են, կոլլեգաներ, համակուրսեցիներ և այլն...Ոմանք լավն են, ոմանք՝ անտանելի, ոմանց հետ միշտ կուզենայի պահպանել կոլլեգաներ կամ համակուրսեցիներ վիճակը, ոմանց՝ ընդհանրապես չճանաչել...Ու թող նեղանան ինձնից, բայց ինձ համար շատ քիչ մարդիկ են կարևոր... Ես ունեմ սկզբունքներ, ցանկություններ, երազանքներ ու նպատակներ... Ես ունեմ ընտանիք ու ընկերներ, ես ունեմ ինձ՝ այնքան տարբեր ամենքից ու ամեն ինչից, ես ունեմ ինձ իմ աշխարհում... Մենք գլուխ կհանենք...

Ինչ եք ցանկանում գնել այսօր՞

Մայ 31

Բոլորի պես`օտար ...

Հետաքրքիր է...,բայց դու քո ամեն սանտիմետրով նույնն էիր մնացել, նույնն էր ամեն ինչ, բայց միևնույն ժամանակ այնքան տարբեր: Դա դու չէիր, քանի որ դու իմ հետ չէիր և իմ պատկերացրած "Դու"-ն տարբեր էր տեսածիցս: Թվում է, թե հայացքդ նույնն էր, բայց ինչպես կարող է նույնը մնալ մի բան, ինչի վրա նստել է տարիների անխնա փոշին: Քո աչքերի մեջ առաջվա պայծառությունը էլ չկար, առաջվա խանդավառությամբ էլ չէիր ապրում...երևի թե...չեմ կարողանում մտքումս վերլուծել ամեն ինչ, ու ամեն ինչ կասկածելի է թվում մտածածիս մեջ: Ես անգամ կասկածում եմ, որ դա դու էիր:Կասկածում եմ, որովհետև տարիների մղձավանջը ինձ հանգիստ չի տվել և թվացել է, թե եկել ես այսօրվա պես, բայց խաբկանք է եղել: Թվում էր, թե այս օրն էլ է նույն խաբկանքներից, բայց միայն թե իմ կառուցած խաբկանքն է սա: 
Ինչպե՞ս են լինում կյանքում պատահականություններ կամ էլ ինչու՞ են կոչում այդ ամենը ճակատագիր: Հիմար բառեր,որոնք ընդամենը քողարկված կերպով բացատրում են իրավիճակը, բայց այնուամենայնիվ չկա պատահանություն, չկա ճակատագիր, կա ընտրություն որից հրաժարվելը կյանքի ընթացքում անհնարին է դառնում ու մենք խաբում ենք մեզ ճակատագրով, պատահականությամբ, բայց իրականում մենք ենք այդպես ուզում, որ լինի ու էն ինչին երկար ու ի սրտե ենք սպասում, ապա դադարում ենք սպասել, անպայման կատարվում է անսպասելի ու սխալ պահի: Ա՜խ, եթե այդ ամենը լիներ տարիներ առաջ...ասում ենք ու թերթում կյանքի այդ դրվագն առաջ, ինչքան էլ, որ դուր է գալիս բովանդակությունը, բայց վերջացած էջի վրա ինչ էլ գրես՝խզբզանք է: Ու ես էլ իմ պես, կոկիկ սովորությանս համաձայն չցանկացա խզբզել մեր իրականը ու այդ հանդիպումը բոլորի պես պատահականության վերագրեցի: Հիշեցնում եմ՝ԲՈԼՈՐԻ ՊԵՍ: Բյաց ես ատել եմ ապրել բոլորի պես ու այդ պահին ես ապրեցի մի խաբկանք, բոլորի նման ու կոչեցի մեր հանդիպումը պատահական ճակատագիր, բայց ԻՄ ՊԵՍ, ես գիտեմ, գիտեմ, գիտեմ, որ դա ամենևին կոչածս չէ:
Ինչքա՜ն անծանոթ էինք, ինչքա՜ն օտար, ինչքա՜ն այլազգի, ինչքա՜ն հյուսիս ու հարավ, ինչքա՜ն հակառակ ու շրջված մեկ մեկու: Այն էր, ինչ մի օր պիտի լիներ...Դու մեծացած, կյանքդ կառուցած, իսկ ես դեռ փոքր, բայց վերևում ցրված ամպերի պես հարազատ կապույտ երկնքին: Ինձ հարազատ էր քո օտարությունը ու ինձ օտար էիր դու: Օտար էիր, քանի որ իմ պատկերացրած կյանքը Մերը չդարձավ: Դու ուրիշին սեր խոստացար, ուրիշի հետ կյանքդ կապեցիր կամա թե ակամա, ուրիշին...ամեն ինչ ուրիշին: Ու հիմա  քո ողջ պատկերով կանգնած ես դեմս, նայում ես շշմած հայացքով ու չես ճանաչում ու եթե ձեռքիս սև ներկ լիներ, ես կլցնեի շուրջս այդ գույնով, կլցնեի, կողողեի ամենը ու կկորչեիր դու, բայց ամեն ինչ գունավոր էր ու այս անգամ, այսքան ժամանակ անց, այստեղ, հենց հիմա, այս պահին, այս վայրկյանին արտասանեցիր անունս...օտարի մեկը, չհարազատ: Կանգ առավ ամեն ինչ այդ մի քանի տառից: Ու այդտեղ ես սկսեցի իսկապես ապրել, շնչել, հասկանալ կյանքը, սառածը հետ եկավ...Գրկեցի քեզ...ու այդ երազը տևեց մի քանի վայրկյան, ապա ուղղակի արթնացա գնացքի չքչքոցից: Կանգ առավ գնացքս հաջորդ կայարանս անհայտ էր, բայց ինչ-որ վախ կար...
Բացվեց...դուռը... ներս մտար ու երազս մնաց երազ, իսկ իրականությունը խաչվեց տեսածիս հետ ու լսեցի  անուն.."ս"...,բայց ես իմ անունին էի սպասում: Ներս մտավ Նա...ու...դու օտարի մեկը: